شبکه‌های ملی نقشه در سراسر جهان

چرا کشورها شبکهٔ خودشان را می‌سازند

زون‌های 6 درجه‌ای UTM سازشی خوب در سطح جهان است، اما بالاخره سازش است: کشورهایی که روی درز دو زون می‌افتند، در جاهای نامناسب با پرش مختصات روبه‌رو می‌شوند، و تصویری که برای کل جهان مرکزیت گرفته برای شما مرکزیت ندارد. شبکهٔ ملی هر دو مشکل را حل می‌کند: نصف‌النهار مرکزی خودتان را انتخاب می‌کنید، زون را می‌کشید یا جمع می‌کنید تا همهٔ کشور را در بر بگیرد، و مبدأهای کاذب را طوری برمی‌گزینید که هر مختصات مثبت و بی‌درنگ قابل‌تشخیص باشد. ریاضیات تقریباً همیشه همان موتور مرکاتور معکوس است که UTM به کار می‌برد؛ فقط ثابت‌ها میهنی‌اند.

پنج شبکه‌ای که اینجا مبدل زنده دارند

بریتانیا در شبکهٔ ملی OS مربع‌های دوحرفی را با داستان دیتومی از سال 1936 جفت می‌کند که دانستنش ارزش دارد. ایرلند شبکهٔ ایرلند تک‌حرفی و ITM مدرن را کنار هم و در دو سوی مرز به کار می‌برد. استرالیا: MGA در واقع همان UTM روی دیتوم GDA2020 است — با یک پیچ‌وخم قارهٔ متحرک. نیوزیلند دو زون نامناسب UTM خود را در NZTM2000 تک‌زونی ادغام کرد. سوئیس (همراه با لیختن‌اشتاین) در LV95 متر‌ها را از رصدخانهٔ قدیمی برن می‌شمارد؛ مختصهٔ شرقی با 2 آغاز می‌شود و مختصهٔ شمالی با 1. هر مبدل دقت خود را صادقانه اعلام می‌کند و آفلاین کار می‌کند.

سوئد: SWEREF99

پاسخ سوئد SWEREF99 است — تحققِ ملی چارچوب ETRS89 اروپا. تصویر پرکار آن، SWEREF99 TM، یک زون واحد مرکاتور معکوس روی نصف‌النهار مرکزی 15°E است. این زون تمام آن کشور کشیده را می‌پوشاند و برای مجموعه‌داده‌های ملی ساخته شده. برای کارهای شهری با مقیاس بزرگ، دوازده گونهٔ محلی (که با نصف‌النهارشان نام می‌گیرند، مانند SWEREF99 18 00) اعوجاج را شهر به شهر بسیار کم نگه می‌دارند. این سیستم جای شبکهٔ قدیمی‌تر RT90 را گرفت؛ اختلاف مختصات این دو آن‌قدر زیاد است که قاطی‌کردنشان بدون تبدیل، بی‌درنگ روی نقشه دیده می‌شود.

فرانسه: Lambert-93

فرانسه پهن‌تر از آن است که بلند باشد، پس مرکاتور معکوس شکل درستی برایش نیست. به‌جایش، Lambert-93 از مخروطی هم‌شکل لامبرت روی دیتوم RGF93 استفاده می‌کند: مدارهای استاندارد در 44°N و 49°N به شش‌ضلعی فرانسه می‌چسبند، مبدأ در 46°30′N، 3°E قرار دارد، و مبدأهای کاذب 700 000 / 6 600 000 عددها را مثبت و غیرقابل‌اشتباه نگه می‌دارند. این سیستم جای چهار زون فرسودهٔ لامبرت از دوران NTF را گرفت. برای کارهای با مقیاس بسیار بزرگ هم نُه زون مخروطی «CC» (CC42–CC50) کشور را از شمال به جنوب کاشی‌کاری می‌کنند. اگر مختصهٔ شمالی یک مختصات فرانسوی هفت رقم داشته باشد و با 6 شروع شود، تقریباً مطمئناً Lambert-93 را می‌بینید.

ژاپن، کانادا، نروژ — و کشورهایی که به UTM بسنده می‌کنند

ژاپن کمان جزایرش را روی دیتوم JGD2011 به 19 زون مستطیلی مسطح تقسیم می‌کند: زون‌های کوچک، اعوجاج ناچیز، یکی برای هر منطقه. کانادا راه دیگری رفت؛ پهناورتر از آن است که زون‌های سفارشی بسازد، پس نقشه‌های توپوگرافی NTS آن به‌سادگی UTM روی NAD83 را چاپ می‌کنند. نروژ و بیشتر کشورهای شمال اروپا هم روی زون‌های 32–35 از UTM نقشه‌برداری می‌کنند، و ایالات متحده سیستم‌های State Plane را برای کار مهندسی با USNG برای واکنش اضطراری جفت می‌کند. الگوی کل این اطلس: کشورهای دراز و باریک یک زون می‌سازند، کشورهای پهن به مخروطی می‌روند، و کشورهای عظیم به UTM تسلیم می‌شوند.

چتر ETRS89 — لنگر مشترک اروپا

زیر مدخل‌های اروپایی یک الگوی بی‌صدا هست: ITM، LV95، SWEREF99 و RGF93 همه به ETRS89 لنگر انداخته‌اند، چارچوبی که در سال 1989 به صفحهٔ اوراسیا سنجاق شد. چون خود این صفحه سالی حدود 2.5 سانتی‌متر می‌خزد، ETRS89 از همان زمان از WGS84 جهانی فاصله گرفته است — تا میانهٔ دههٔ 2020 نزدیک به یک متر. داخل اروپا کسی متوجه نمی‌شود (همه چیز با هم جابه‌جا می‌شود و هدف اصلی هم همین است)؛ این اختلاف فقط وقتی خودش را نشان می‌دهد که مختصات جهانی در حد سانتی‌متر با مختصات ملی اروپایی روبه‌رو شود. برای استفادهٔ روزمره آن‌ها را یکسان بگیرید — هر مبدل این سایت همین کار را می‌کند و آن را اعلام می‌کند.