น้ำขึ้นน้ำลง อธิบายให้เข้าใจ

น้ำเกิด น้ำตาย และจังหวะทุกสองสัปดาห์

แรงโน้มถ่วงของดวงจันทร์ดึงมหาสมุทรให้โป่งออกสองด้าน — ด้านหนึ่งหันเข้าหาดวงจันทร์ อีกด้านหันออก — และการหมุนของโลกพาชายฝั่งแต่ละแห่งผ่านส่วนโป่งทั้งสอง นี่คือเหตุผลที่พื้นที่ส่วนใหญ่เห็นน้ำขึ้นเต็มที่สองครั้งและน้ำลงต่ำสุดสองครั้งในหนึ่งวันจันทรคติซึ่งยาวราว 24 ชั่วโมง 50 นาที (น้ำของแต่ละวันจึงมาช้ากว่าเมื่อวานราว 50 นาที) ดวงอาทิตย์ก็สร้างส่วนโป่งคู่ของตัวเองที่เล็กกว่า และทั้งสองระบบก็ประจันกัน เมื่อดวงจันทร์กับดวงอาทิตย์เรียงแนวเดียวกัน — ช่วงหลังจันทร์ดับและจันทร์เพ็ญไม่นาน — ส่วนโป่งจะซ้อนทับกันและพิสัยน้ำขึ้นถึงจุดสูงสุดเป็นน้ำเกิด (ไม่เกี่ยวกับฤดูใบไม้ผลิ ให้นึกถึงคำว่า 'พุ่งขึ้น') เมื่อทั้งสองทำมุมฉากกันในช่วงจันทร์ครึ่งดวง แรงจะหักล้างกันบางส่วน กลายเป็นน้ำตาย ซึ่งเป็นช่วงที่น้ำเฉื่อยที่สุดของรอบสองสัปดาห์

จากนั้นภูมิศาสตร์ก็เข้ามาผสมใหม่ทั้งหมด ชายฝั่งที่น้ำขึ้นลงวันละสองครั้ง (สองรอบที่สูงพอ ๆ กัน — แบบแอตแลนติก) คือกรณีมาตรฐานในตำรา บางส่วนของอ่าวเม็กซิโกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีน้ำขึ้นลงวันละครั้งเดียว ส่วนแปซิฟิกส่วนใหญ่เป็นแบบผสม — สองรอบที่ขนาดต่างกันชัดเจน รูปร่างของพื้นที่กำหนดความรุนแรงในท้องถิ่น อ่าวรูปกรวยขยายพิสัยน้ำ (ช่องแคบบริสตอลและอ่าวฟันดีเกิน 12–15 m ในช่วงน้ำเกิดใหญ่) ขณะที่ทะเลปิดอย่างเมดิเตอร์เรเนียนแทบไม่ถึง 30 cm

อ่านค่าความสูง: ทุกอย่างวัดจากระดับอ้างอิงแผนที่เดินเรือ

ตัวเลขในตารางน้ำขึ้นน้ำลงมีความหมายก็ต่อเมื่อเทียบกับศูนย์ และศูนย์นั้นคือระดับอ้างอิงแผนที่เดินเรือ — ระดับน้ำลงต่ำสุดทางดาราศาสตร์ (LAT) ในแผนที่ส่วนใหญ่ของโลก และระดับน้ำลงต่ำเฉลี่ยของน้ำลงต่ำสุด (MLLW) ในสหรัฐฯ (เรื่องเต็มอยู่ที่ GPS กับแผนที่เดินเรือ) สูตรใช้งานมีบรรทัดเดียว: ความลึกตอนนี้ ≈ ความลึกในแผนที่ + ความสูงของน้ำ หินที่โผล่พ้นน้ำเมื่อน้ำลงและระบุไว้ 1.8 m (ตัวเลขขีดเส้นใต้คือโผล่เหนือระดับอ้างอิง) จะมีน้ำท่วมอยู่ 2 m เมื่อตารางบอกว่าระดับน้ำอยู่ที่ 3.8 m

สำหรับชั่วโมงระหว่างน้ำขึ้นเต็มที่กับน้ำลงต่ำสุด ชาวเรือประมาณด้วยกฎสิบสองส่วน: ในหกชั่วโมงของรอบน้ำ (ซึ่งเป็นรูปไซน์คร่าว ๆ) น้ำจะเคลื่อน 1, 2, 3, 3, 2, 1 ส่วนในสิบสองส่วนของพิสัยในแต่ละชั่วโมง — ชั่วโมงแรกแทบไม่ขยับ ส่วนสองชั่วโมงกลางกินครึ่งหนึ่งของพิสัย นี่เป็นการประมาณที่มีข้อยกเว้นจริง (บางท่ามีน้ำขึ้นสองยอดและช่วงน้ำทรงตัวนาน) แต่มันเปลี่ยนตารางน้ำให้เป็นค่าประมาณความลึกแบบต่อเนื่องโดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เลย หน้านี้ตั้งใจไม่มีข้อมูลน้ำขึ้นน้ำลงแบบสด — การพยากรณ์เป็นเรื่องของแหล่งข้อมูลทางการ (สำนักงานอุทกศาสตร์ของแต่ละประเทศ เช่น UKHO และ NOAA เผยแพร่ไว้) และของท้องถิ่นคุณ ไม่ใช่ของวิดเจ็ตรวม ๆ ที่ใช้ทั่วโลก

กระแสน้ำขึ้นลง กระแสสมุทร และของขวัญที่ชื่อน้ำนิ่ง

การขึ้นลงในแนวดิ่งขับให้เกิดการไหลในแนวราบ นั่นคือกระแสน้ำขึ้นน้ำลง ซึ่งไหลเข้าทางหนึ่งตอนน้ำขึ้น ไหลออกอีกทางตอนน้ำลง และกลับทิศตามจังหวะของน้ำ ต่างจากกระแสสมุทร (แบบกัลฟ์สตรีม) ที่ไหลไปเรื่อยไม่สนใจน้ำขึ้นน้ำลง กระแสน้ำขึ้นลงจะเร่งขึ้นทุกที่ที่ทะเลถูกบีบ — แหลม ช่องแคบ ร่องแนวปะการัง — และความเร็วแปรตามพิสัยน้ำ ช่องที่ไหล 2 นอตตอนน้ำตายจึงอาจไหลถึง 5 นอตตอนน้ำเกิด นั่นคือความต่างระหว่างความไม่สะดวกกับสายพานลำเลียงสำหรับนักดำน้ำหรือเรือเล็ก

น้ำนิ่งคือช่วงหยุดตอนกระแสกลับทิศ และเป็นของขวัญที่จองเวลาได้แน่นอนที่สุดในตารางของทะเล ไกด์ดำน้ำในจุดที่กระแสแรง (นึกถึงยอดหินใต้น้ำของโคโมโด หรือซากเรืออย่างยองกาลาในช่วงน้ำเกิด ดูในคู่มือจุดหมายดำน้ำของเรา) วางแผนทั้งวันรอบช่วงนี้ กับดักคือการคิดว่าน้ำนิ่งตรงกับเวลาน้ำขึ้นเต็มที่และน้ำลงต่ำสุด หลายที่กระแสยังไหลต่ออีกนานหลังระดับน้ำเปลี่ยนทิศ บางช่องแคบเหลื่อมกันหลายชั่วโมง แผนที่กระแสน้ำขึ้นลงท้องถิ่นและผู้ให้บริการดำน้ำรู้ค่าเหลื่อมนี้ ตารางน้ำอย่างเดียวไม่รู้

ปิดท้ายด้วยผลด้านความปลอดภัยสองข้อ ลมที่พัดสวนกระแสจะอัดน้ำให้กลายเป็นคลื่นสั้น ชัน และอันตราย นั่นคือคลื่นเชี่ยวปั่นป่วนหน้าแหลมแบบคลาสสิก และบนชายฝั่งใดก็ตาม น้ำเกิดที่กำลังขึ้นจะเคลื่อนเร็วที่สุดในช่วงกลางของการขึ้น (สองส่วนกลางนั้นเอง) เส้นทางข้ามสันทรายที่ใช้เวลายี่สิบนาทีแบบเท้าแห้งตอนขาไป อาจลึกถึงต้นขาตอนขากลับ