น่านน้ำอาณาเขต อธิบายให้ชัด

แถบเขตทางทะเล: 12, 24, 200

กฎหมายทะเลคือชุดแถบเขตซ้อนกันเป็นวง วัดเป็นไมล์ทะเลจากเส้นฐานของชายฝั่ง ทะเลอาณาเขตแผ่ออกไป 12 ไมล์ทะเล ในเขตนี้รัฐชายฝั่งมีอธิปไตย กฎหมายอาญาของรัฐใช้บังคับ กฎเกณฑ์ของรัฐมีผล และอธิปไตยครอบคลุมทั้งห้วงอากาศเหนือน้ำและพื้นทะเลใต้น้ำ ข้อยกเว้นเดียวคือการผ่านโดยสุจริต: เรือต่างชาติแล่นผ่านได้ แต่ต้องผ่านอย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว โดยไม่จับปลา ไม่สอดแนม ไม่ก่อมลพิษ และไม่คุกคาม — เรือดำน้ำต้องขึ้นเหนือน้ำและชักธงของตนให้เห็น

จาก 12 ถึง 24 ไมล์ทะเล คือเขตต่อเนื่อง ซึ่งเป็นแนวกันชนสำหรับการบังคับใช้กฎหมาย รัฐจะออกกฎหมายในเขตนี้ไม่ได้ แต่บังคับใช้กฎหมายศุลกากร การคลัง การเข้าเมือง และสุขาภิบาลได้ — ขึ้นตรวจเรือลักลอบได้ก่อนสินค้าจะขึ้นฝั่ง และไกลออกไปถึง 200 ไมล์ทะเล คือเขตเศรษฐกิจจำเพาะ ไม่ใช่อธิปไตย แต่เป็นสิทธิจำเพาะ — ต่อปลา ลม น้ำมัน และทุกสิ่งที่มีมูลค่าทางเศรษฐกิจในมวลน้ำและพื้นทะเล เรือต่างชาติยังมีเสรีภาพในการเดินเรือผ่าน EEZ ได้ เพียงแต่จับปลาทูน่าไปไม่ได้ พ้น 200 ไมล์ทะเลออกไป (บวกส่วนขยายไหล่ทวีปสำหรับพื้นทะเล) คือทะเลหลวง ซึ่งเปิดให้ทุกธงชาติ

จุดเริ่มวัด: เส้นฐาน

ทุกแถบเขตวัดจากเส้นฐาน และค่าตั้งต้นก็จับต้องได้จริงอย่างน่าชื่นใจ: เส้นน้ำลงตามแนวชายฝั่ง ตามที่ปรากฏบนแผนที่เดินเรือมาตราส่วนใหญ่ฉบับทางการของรัฐ — เส้นเดียวกับที่ระดับอ้างอิงแผนที่เดินเรือกำหนดไว้ น้ำที่อยู่ด้านแผ่นดินของเส้นฐาน (ท่าเรือ ปากแม่น้ำ อ่าวหลายแห่ง) คือน่านน้ำภายใน ซึ่งแม้แต่การผ่านโดยสุจริตก็ใช้ไม่ได้

ที่ชายฝั่งเว้าลึกหรือมีเกาะเรียงรายอยู่รอบ — ฟยอร์ดของนอร์เวย์ เกาะหนึ่งหมื่นเจ็ดพันเกาะของอินโดนีเซีย — รัฐอาจลากเส้นฐานตรงเชื่อมจุดนอกสุดเข้าด้วยกัน กวาดพื้นที่ทะเลผืนใหญ่เข้ามาเป็นน่านน้ำภายในหรือน่านน้ำหมู่เกาะ การเลือกเส้นฐานจะเลื่อนทุกเส้นที่ตามมาไปเท่ากันหมด นี่คือเหตุที่การอ้างเส้นฐานเป็นรายละเอียดที่มีข้อพิพาทกันมากที่สุดเรื่องหนึ่งในกฎหมายทะเล ดันเส้นเริ่มต้นออกทะเลไป 30 ไมล์ทะเล ก็เท่ากับเลื่อน EEZ ออกไปด้วย 30 ไมล์ทะเล

มาตรา 121: ทำไมโขดหินจึงไม่ใช่เกาะ

ประโยคที่มีเดิมพันสูงสุดใน UNCLOS คือมาตรา 121(3): “โขดหินซึ่งไม่สามารถรองรับการอยู่อาศัยของมนุษย์หรือการดำรงชีวิตทางเศรษฐกิจของตนเองได้ ย่อมไม่มีเขตเศรษฐกิจจำเพาะหรือไหล่ทวีป” เกาะตามกฎหมาย — เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ อยู่เหนือน้ำเมื่อน้ำขึ้น และรองรับการอยู่อาศัยหรือการดำรงชีวิตทางเศรษฐกิจได้ — ก่อให้เกิดเขตครบชุด: ทะเลอาณาเขต 12 ไมล์ทะเล และ EEZ 200 ไมล์ทะเล ซึ่งสำหรับเกาะกลางมหาสมุทรหมายถึงสิทธิจำเพาะราว 125 000 ตารางไมล์ทะเล โขดหินได้เพียงทะเลอาณาเขต 12 ไมล์ทะเลเท่านั้น ส่วนเนินน้ำลง — ที่โผล่แห้งเฉพาะเวลาน้ำลง — ไม่ก่อให้เกิดเขตใดของตนเองเลย

ความแตกต่างข้อเดียวนี้อธิบายพฤติกรรมแปลก ๆ ที่ดำเนินมาหลายสิบปี: รัฐส่งกำลังไปตั้งกองรักษาการณ์บนเกาะจิ๋ว สร้างกระโจมไฟและโรงกลั่นน้ำจืดบนแนวปะการัง และเถียงว่าโขดหินมูลนกก็มี 'การดำรงชีวิตทางเศรษฐกิจ' และยังอธิบายด้วยว่าทำไมการก่อสร้างขึ้นเองจึงไม่ช่วยอะไร — UNCLOS ระบุชัดว่าเกาะเทียมไม่ก่อให้เกิดเขตใด ๆ และคำชี้ขาดอนุญาโตตุลาการคดีทะเลจีนใต้ปี 2016 วินิจฉัยว่าการถมทะเลมากเท่าไรก็ไม่ยกระดับสถานะเดิมของภูมิลักษณ์นั้น เมื่อคุณมองเกาะเล็กเกาะน้อยที่ห่างไกลที่สุดในโลก — แบบที่คู่มือจุดหมายเกาะของเราพาไปเยือน — คุณมักกำลังมองจุดยึดของ EEZ ที่ใหญ่กว่าประเทศเจ้าของเสียด้วย

แถบเขตเหล่านี้หมายถึงอะไรในทางปฏิบัติ

สำหรับคนที่ออกทะเลจริง แถบเขตเหล่านี้แปลได้ง่าย ๆ ภายใน 12 ไมล์ทะเล คุณอยู่ในประเทศของใครคนหนึ่ง: ใบอนุญาตจับปลาของเขา กฎใบอนุญาตดำน้ำของเขา ค่าธรรมเนียมอุทยานทางทะเลของเขา (ใบอนุญาตทุกใบในคู่มือจุดหมายดำน้ำของเราใช้ในเขตนี้) และสิทธิที่จะเรียกให้หยุดและขึ้นตรวจเรือ ในวงระหว่าง 12–24 ไมล์ทะเล ให้คาดไว้ว่ามีการบังคับใช้กฎหมายศุลกากรและการเข้าเมือง แต่นอกเหนือจากนั้นกฎหมายท้องถิ่นเอื้อมไม่ถึงคุณ ทั่วทั้ง EEZ การเดินเรือเป็นเสรี แต่ทรัพยากรมีเจ้าของแล้ว — ค่าปรับจากการจับปลาใน EEZ ของคนอื่นโดยไม่มีใบอนุญาตอาจเป็นตัวเรือเอง และในทะเลหลวง กฎหมายของรัฐเจ้าของธงเดินทางไปกับเรือ: เรือยอชต์ชักธงอังกฤษกลางมหาสมุทรแอตแลนติกคือเขตอำนาจศาลอังกฤษชิ้นเล็ก ๆ ที่ลอยน้ำอยู่

มีรายละเอียดหนึ่งที่ควรรู้: แถบเขตวัดเป็นไมล์ทะเลก็เพราะไมล์ทะเลคือหนึ่งลิปดาของละติจูดพอดี — เขตเหล่านี้ถูกลากขึ้นให้ไล่วัดด้วยวงเวียนถ่ายระยะได้บนแผนที่เดินเรือฉบับเดียวกับที่กำหนดเส้นฐาน กฎหมายและแผนที่เดินเรือใช้หน่วยร่วมกันโดยเจตนา